“SEN” İSTEDİN “SEN”İN BEN OLMAMI

– Ben doğmadan rahmetli olan ve dünyaya geldiğim gün kendisini rüyasında gören babama, “Oğlunuza benim adımı koyun” diyen sevgili dayım Süleyman Özkarahan için-

SÜLEYMAN YAĞIZ

elimi hiç tutmadın

başımı hiç okşamadın

– diye hiç kırılmadım sana

çünkü ne “sen” “ben”i gördün

– ne de “ben” “sen”i

amma “ben”, “ben”de hep “sen”i gördüm

+++

hep “sen” süsledin hayallerimi

hep “sen” çizdin yollarımı

sen”,  bir saklı gücüm oldun “ben”im

ben”, “ben”i hissettikçe,

– hep “sen”i hissettim

çünkü “sen” “ben”sin, “ben” de “sen”im

+++

elimde üç resmin var;

baktıkça her birine hep “ben”i gördüm

iki de şiirin var elimde;

okudukça ikisini de hep “ben”i okudum

çünkü “ben”, daha önce “sen”dim

ki, “sen” istedin; “sen”in “ben” olmamı

+++

önce “sen”din süleyman; sonra “ben

adın da ruhun da

– “sen”den bana armağan

dualar ettim dün gece yine

– göreyim diye düşümde seni

amma “ben”, yine “ben”i gördüm

– “sen”, yine “ben”deydin

– “ben”, yine “sen”in içindeydim

sanki ikimiz aynı bedendeydik

gerek kalmadı düşlere

– çünkü “ben”, “sen”in döşündeydim

Ankara, 9 Temmuz 2006

Add a Comment